मातातीर्थ औंशी विशेष: आमा (कविता)

ईश्वर पोखरेल

आमा हुँ

मलाई भोक थाहा छ

जिमिन्दारको खेतमा धान रोप्दारोप्दै

म धेरैचोटि तँलाई दूध चुसाउन

आँखा छलेर भागेकी छु ।

धेरै पटक धान रोप्दा रोप्दै

रोपाहारले थकाई मार्न बस्दा

तँलाई लिटो पकाउन/ख्वाउन

म घरतिर दौडेकी छु ।

तँ नहुर्किउन्जेल

म त बौलाएँछु कि क्या’ हो!

न मलाई थकाई लाग्थ्यो

न भोक लाग्थ्यो

तैले ‘च्याँ..’ गर्दा

मेरो निन्द्रा नाथे

कता भाग्थ्यो; भाग्थ्यो!!

कसैले सोधेन;

सोधेको भए भन्ने थिएँ-

मलाई स्वर्ग नदिए पनि हुन्छ

मलाई मेरो नानी काखमा राखेर

उसको थोते मुस्कानमा हराउन दिए हुन्छ ।

आमा हुँ

मलाई मनको मनसंगको

सम्बन्ध पनि थाहा छ ।

मातातीर्थ औसीमा

तैले ल्याएको मिठाई खाएर त म

तैले आफ्नो मन नदुखाएस् भनेर

खुशी भई दिएकी हुँ; बाबु!

म सधै खुशी हुन

तेरो मनले मलाई माया गर्नु पर्छ ।

मेरो एक्लोपन र मेरो रोगी अनुहार

सधै तेरो आँखामा नाँच्नु पर्छ ।