श्रावण ७ गते, २०८३ मा प्रकाशित
– केन्याको अस्पतालको शय्या नम्बर G16 बाट, आफ्नो जन्मभूमि नेपाललाई सम्झँदै
“जननी जन्मभूमिश्च स्वर्गादपि गरीयसी।” अर्थात् जन्म दिने आमा र जन्मभूमि स्वर्गभन्दा पनि महान् हुन्छन्। यो भनाइ केवल संस्कृतको एउटा श्लोक होइन, प्रत्येक देशभक्तको जीवनदर्शन हो। मानिसको जीवन क्षणभंगुर हुन्छ, तर राष्ट्रको अस्तित्व पुस्तौँसम्म जीवित रहन्छ। त्यसैले व्यक्तिगत स्वार्थभन्दा माथि उठेर देशको हितका लागि बाँच्नु नै साँचो देशप्रेम हो।
आज म अफ्रिकी देश केन्याको अस्पतालको शय्या नम्बर G16 मा उपचाररत छु। यो बिरानो भूमिमा हुँदा आफ्नो देश, आफ्ना मानिस, आफ्नै माटो र राष्ट्रिय झण्डाको सम्झनाले मन बारम्बार भावुक बनाइरहेको छ। यही क्षणमा मेरो हृदयबाट एउटै भावना निस्किरहेको छ—“म मरे पनि मेरो देश बाँचिरहोस्।”
नेपाल वीरहरूको देश हो। यही भूमिको स्वतन्त्रता, सार्वभौमिकता र राष्ट्रिय अस्मिता जोगाउन हजारौँ ज्ञात–अज्ञात वीरहरूले आफ्नो जीवन बलिदान गरेका छन्। उनीहरूको त्याग र बलिदानकै कारण आज हामी स्वतन्त्र नेपाली भएर आफ्नै भूमिमा स्वाभिमानका साथ बाँचिरहेका छौँ। उनीहरूले आफ्नो जीवनभन्दा राष्ट्रलाई ठूलो ठाने, त्यसैले नेपाल आज पनि स्वतन्त्र राष्ट्रका रूपमा उभिएको छ।
देशप्रेम केवल युद्धभूमिमा प्राण अर्पण गर्नु मात्र होइन। आफ्नो जिम्मेवारी इमानदारीपूर्वक पूरा गर्नु, कानुनको सम्मान गर्नु, भ्रष्टाचारको विरोध गर्नु, प्राकृतिक सम्पदाको संरक्षण गर्नु, सामाजिक सद्भाव कायम राख्नु र आफ्नो क्षेत्रमा उत्कृष्ट योगदान दिनु पनि उत्तिकै ठूलो देशसेवा हो। शिक्षकले असल नागरिक तयार पारेर, किसानले अन्न उत्पादन गरेर, चिकित्सकले बिरामीको उपचार गरेर, सैनिकले सीमा सुरक्षा गरेर, मजदुरले आफ्नो पसिना बगाएर र विद्यार्थीले ज्ञान आर्जन गरेर पनि राष्ट्र निर्माणमा महत्वपूर्ण योगदान पुर्याउन सक्छन्।
आज नेपाल विकासको यात्रामा अघि बढिरहेको छ। तर गरिबी, बेरोजगारी, भ्रष्टाचार, राजनीतिक अस्थिरता, वातावरणीय चुनौती र प्रतिभा पलायनजस्ता समस्या अझै पनि हाम्रो सामु छन्। यी चुनौतीहरूको समाधान सरकारको मात्र जिम्मेवारी होइन, प्रत्येक नागरिकको साझा दायित्व हो। जब हामी सबैले आफ्नो कर्तव्य इमानदारीपूर्वक निभाउँछौँ, तब मात्र समृद्ध र आत्मनिर्भर नेपालको सपना साकार हुन सक्छ।
देशलाई माया गर्नु भनेको केवल राष्ट्रिय दिवसमा झण्डा फहराउनु वा सामाजिक सञ्जालमा देशभक्तिका शब्द लेख्नु मात्र होइन। सार्वजनिक सम्पत्तिको संरक्षण गर्नु, नियम–कानुनको पालना गर्नु, कर तिर्नु, अरूको अधिकारको सम्मान गर्नु र समाजमा सकारात्मक परिवर्तन ल्याउन योगदान गर्नु नै वास्तविक देशप्रेम हो।
हामी सबै एक दिन यो संसार छोडेर जानेछौँ। तर हाम्रो कर्म, हाम्रो योगदान र देशप्रतिको प्रेम इतिहासमा अमर रहन सक्छ। त्यसैले हरेक नेपालीले आफ्नो जीवनलाई राष्ट्रको हितसँग जोड्नुपर्छ। आवश्यकता परे व्यक्तिगत स्वार्थभन्दा माथि उठेर देशको सम्मान, स्वाभिमान र भविष्यका लागि त्याग गर्न पनि तयार हुनुपर्छ।
अन्त्यमा, “म मरे पनि मेरो देश बाँचिरहोस्” भन्ने भावना केवल एउटा नारा होइन, यो प्रत्येक नेपालीको हृदयमा बस्नुपर्ने राष्ट्रिय संकल्प हो। हाम्रो जीवन समाप्त हुन सक्छ, तर नेपालको स्वतन्त्रता, सार्वभौमिकता, राष्ट्रिय एकता, संस्कृति र गौरव सधैँ जीवित रहनुपर्छ।
आउनुहोस्, हामी सबैले आ–आफ्नो स्थानबाट इमानदारीपूर्वक राष्ट्र निर्माणमा योगदान दिऔँ। तब मात्र भावी पुस्तालाई समृद्ध, शान्त, सुन्दर र आत्मनिर्भर नेपाल हस्तान्तरण गर्न सक्नेछौँ।
जय नेपाल!
बालेन्द्र बिश्वकर्मा
अर्घाखाँची सितगङा- ४
अन्य समाचारहरु
